شرکت بالابر گنجنامه در سال 94 در تعرض و تجاوزی آشکار به سمت راست رودخانه و اجاره دادن چمن زار به فردی جهت برپا نمودن سیاه چادر جهت فروش چای و قلیان و سیگار و برپایی رقص و آواز بنام سنت،  اقدام نمود که ظاهرا عکس العمل جدی از جانب کسی مشاهده ننمود، امید است در سال جاری این اتفاق نامیمون با مقاومت طرفداران محیط زیست در قالب شبکه های اجتماعی و  اعتراض، محقق نشود و اتفاق و اتحاد همنوردان باعث ناکامی اینان گردد.

پی نوشت :

در آذر ماه سال 94 در یکی از گروههای اجتماعی کوهنوردان همدان موضوع فوق به بحث گذاشته شد و نتیجه اینکه قرار شد امسال این سیاه چادر و فروش قلیان و رقاصی در محل را شاهد نباشیم با توجه یه پتانسل بالای شبکه های اجتماعی امیدواریم در حوزه های مختلف تخریب میدان میشان در سال جاری شاهد اجمع باشیم.

در پست بعد به ساخت و ساز هلال احمر خواهیم پرداخت.

 

آنچه در فوق آمد یکی از تهدیدهاست که در پست های بعدی به دیگر تهدیدات 95 اشاره خواهم نمود

ی روز در حین مکالمه تلفنی با یکی از دوستام، ی ضرب المثل بکار بردم که توش کلام و اشاره مکمل هم بودند برای اثبات مفهوم ضرب المثل...
اما مخاطبم ظاهرا فهمش کامل نبود و قبلا ضرب المثل رو نشنیده بود و یک دفعه شروع کرد هر چی دهنش آمد به من گفت...
 هنگ کرده بودم و فقط منتظر بودم تا کلامش منعقد بشه...
ی  ریز صحبت میکرد و انگار نه انگار که با هم روز و روزگاری داشتیم و نان و نمکی...
بالاخره ساکت شد
مونده بودم چی بهش بگم که همه الفاظی که برام بکار برد درونش ملحوظ باشه...
بعد از سکوتی آمیخته به فکر، فقط یک کلام گفتم و الان 15 سالی هست که همان یک کلام، آخرین کلام بین ماست.
گفتم:

خیلی" بی حیایی "


                  علی بیات...24 فروردین 95

چندی است با پدیده ای در کوهستان های کشور و همدان شاهدیم که نوظهور و البته می تواند بدعتی در امور عشایری باشد و آن کلبه سازی است که سیاه چادرها قدیم و سنگ چین ها را به چهار دیواری مسقف تبدیل کرده که این امر علاوه بر رفاه آنان، می تواند مضراتی برای کوهستان در پی داشته باشد که از جمله آن به بسط و گسترش چنین کلبه سازی هایی می توان اشاره داشت.

ازطرفی با توجه به نیازهای روزمره  و رفاه جوامع شهری، شاید دور از انصاف باشد که بخواهیم این اقدام آنان را یک جانبه منفی تلقی کرده و نافی آن باشیم مگر اینکه عده ای با سواستفاده بخواهند از وجود عشایر قدیم در صدد تسلط و سلطه بر منطقه بر آیند و با ساخت آن، در صدد احداث جاده و تخریب بیشتر برآیند که نمونه های آن در کوهستان ها فراوانند.

امید است با مدیریت صحیح ( چشمم آب نمی خورد) به نحوی از تخریبات بیشتر، به بهانه های گوناگون پیشگیری گردد که شرح تخریبات سال های اخیر توضیح واضحات است و بس.

آنچه در تصویر دیده می شود کلبه ای (چاردیواری) است عشایری در منطقه دره کیوار که دو سالی است مسقف شده و متاسفانه بدلیل احتمال خصومت شخصی هر ساله به آتش کشیده شده و خسارات فراوانی به عشایر محترم وارد میشود، قطعا این اتفاق و فاعلیت از دایره طبیعت دوستان خارج بوده و امید است به حساب طبیعت دوستان ثبت نگردد.

برچسب‌ها: کلبه های عشایری

با درود و احترام خدمت  سایرمیزبانان

رای اینجانب زردکوه بختیاری

چندی پیش اطلاعاتی منتشر شد مبنی بر گم شدن طولانی مدت (60 ساعته)خانمی در آرارات و پیدا شدن ایشان به صورت هوشیار(با انگشتانی سیاه شده)و زنده که نشان از استقامت، شجاعت و همت ستودنی او داشت در همین خصوص و سرمازدگی و یخ زدگی برخی از اعضا و بنابه اطلاعات منتشره، قطع انگشتان دست و پا و روحیه بالای ایشان که این اتفاق نامیمون را هدیه خود به آرارات می داند و آرارات را حافظ خود معرفی می نماید(منبع:شبکه مجازی) مطلبی به ذهنم رسید که معروض می گردد.


با درود و احترام
گر چه داشتن روحیه خوب را برای ایشان قوت قلب می دانم که ما نیز بعنوان همنورد باید تقویتش نماییم ، اما موافق این هدیه نیستم که شاید خدا هم راضی نباشد که بنده اش به سختی و درد بیفتد. بدون شک هر فردی در طول زندگی اش دچار خطاهایی می شود که باید بابت آن هزینه بپردازد که در حال حاضر اینجانب بابت خطایی که در شب عید مرتکب شدم هزینه اش را میپردازم.
از آن حیث نوشتم که نفرمایند صدات از جای گرم بلند میشود...هر خطایی هزینه خاص خود را دارد و نمی شود هر اشتباهی را فضل و کرم پروردگار نامید که او هر آنچه بهترین است را برای ما میخواهد نه درد و بلارا.
توسعه این نگرش و تفکر که هر اشتباه و تاوان را گردن او بیندازیم و با هدیه علاجش نماییم تکرار جهل است و جبر که دهه ها بر روی آن بحث شد و نهایت اختیار به میان آمد.(منظور اتفاقات کلی زندگی است و نه این مورد خاص)
شخصا موافق این موضوع نیستم که بعنوان مثال در سانحه رانندگی زن و بچه و ... را بکام مرگ بکشانیم و بگوییم مصلحت...قسمت...
در صعود زمستانی رخ غربی دماوند تا ارتفاع 4520 پیش رفتیم و ناچار بر گشتیم به رغم سه روز تلاش و برفکوبی سخت...همگی سالم برگشتیم ...اما دوستم گفت حاضر بودم یک انگشتم برود و قله صعود شود!!!
با تعجب گفتم، تعداد قلل بیش از اعضای بدن توست که هر کدام را روی قله ای جا بگذاری...
لذا توصیه حقیر، ضمن آرامش بخشی به این خانم محترم که شجاعانه ساعات طولانی سرگردانی در کوه را با هنر زنده ماندن به رخ ما کشیده که واقعا باید تحسین گردد، بررسی چگونگی وقوع اتفاق، آسیب شناسی جهت پیشگیری از هدایای بعدی سایر همنوردان است.
والا شکر که ایشان با روحیه خارق العاده زنده هستند و با کمی تحمل سختی به نحو دیگری از طبیعت لذت خواهند برد.
مخلص کلام اینکه، لطفا خطاهای انسانی خود را جهت پیشگیری مورد بررسی قرار دهیم تا از همنوردانمان در مقابل بلایا محافظت نماییم.
امیدواریم حق مطلب را بدون دلخوری کسی بیان کرده باشم و بتوانیم از چنین آسیب دیدگانی به هر نحوی حمایت کنیم فراموش نکنیم تک تک ما در قبال هم مسولیت داریم چه حسین مقدم عزیز که دعا گوی ایشانیم چه سجاد سالاروند که هر دو پایش را در رانندگی از دست داد و چه ایشان...
با احترام مجدد